En dan stopt het opeens bij Ariadne at Home

Donderdagmiddag 15 oktober, lekker thuis aan het werk. Mijn hoofdredacteur belt, dat er elk moment een mail binnenkomt die ik niet mag missen en of ik morgenochtend - vrijdag - aanwezig kan zijn op de redactie. Ze weet dat het mijn vrije dag is, maar dit betreft een hele belangrijke mededeling, meer mag én kan ze nu niet zeggen ... met de januariteksten waar ik die middag mee bezig was, is het niet meer goed gekomen. Speculeren en nadenken over wat te te horen gaan krijgen WEL. Een avond vol onzekerheden breekt aan, ik besluit ik mijn gedachten te verzetten, lekker een avondje bankhangen. Morgen zien we wel weer verder ... 

En ochtend is het snel. In alle vroegte mijn wekker gezet, met de angst door het geluid heen te slapen, was de nacht onrustig. Het is nog donker als ik op de fiets naar het station zit. Bijna exact twee jaar geleden kregen we ook zo'n telefoontje, een verontrustend bericht op intranet ... 700 mensen gingen eruit, de kranten stonden er vol mee. Het gekke is, toen voelde ik een soort rust. Het zou een vreselijke tijd worden, maar ik had het gekke gevoel dat het mij niet persoonlijk zou treffen. Nu heb ik dat gevoel niet. 'Ga maar uit van het ergste', is wat een collega te horen kreeg... dat doen we dan maar. 

Aangekomen op kantoor is de anders zo gezellige redactie een vrieskist. De sfeer is geladen, onzeker, zou dit het dan zijn? Komt nu de genadeklap? Even met elkaar koffiedrinken, samenzijn en dan op naar de vergaderzaal waar we met designblad Eigen Huis & Interieur plaatsnemen.

En dan komen aan al die speculaties, onzekerheden en gespannen uren een eind, het is zo gezegd: we zijn allemaal onze baan kwijt! 15 mensen staan op straat. Of je nu redactielid, marketingmedewerker of hoofdredacteur bent, er wordt geen onderscheid gemaakt. Per 1 januari is het voorbij, voor ons dan ... want alsof dit nieuws nog niet erg genoeg is, zijn ze in staat het nóg vernederender te maken: de bladen stoppen NIET. Ze blijven in de winkel liggen, maar worden uitgegeven door Sanoma België. Ze kijgen een kant-en-klaar pakketje aangereikt, alsjeblieft: ons jarenlange werk, vele uren aan creativiteit, de mooie formule ... voor jullie! Lintje erom en lekker mee doorgaan. Het voelt als een belediging, een belediging voor wat wij er de afgelopen jaren ingestopt hebben: hart en ziel. Onze flexibiliteit na de vorige reorganisatie. Toen we verder moesten met de helft minder mensen, hoe we dat gewoon deden, onze inzet bij de restyling van het blad, heel veel extra werk, maar o zo leuk! En wat werd het goed ontvangen door onze abonnees.. en dan heb ik nog niet eens over de Woonbeurs, pas twee weken geleden braken we alles af, onze pop-up B&B met 5 kamers en een grote woonkeuken, 10.000 meer bezoekers dan vorig jaar kwamen er kijken. Wat een prestatie, wat een succes. Hoe anders is de sfeer nu: twee titels worden afgeserveerd, via de achterdeur van het pand. Er wordt niet eens een persbericht aan besteed... niemand zal het merken.

Daarom wil ik dat jullie in ieder geval weten dat ik 7 jaar lang met heel veel trots én plezier gewerkt heb voor dit mooie blad, en dat ik ook namens mijn collega's kan spreken. Ik wil dat jullie weten dat het ons aan het hart gaat dat de titel doorgaat en wij tot op heden niet gevraagd zijn of we hier nog aan mee willen werken. Dat we straks in de winkel gewoon nog naar 'ons' blaadje mogen kijken, zonder dat wij er nog iets mee te maken hebben. Alsof je een schop na krijgt ... zo voelt het. En ik wil dat jullie weten dat we allemaal met opgeheven hoofd weggaan, de jaren bij at Home zullen vieren! We maken nog twee hele mooie nummers en doen straks met zijn allen de lichten uit en de deur achter ons dicht.